Szkolenia BHP - Blog

Charakterystyka ostatnich zmian w zakresie NDS i NDN czynników szkodliwych dla zdrowia

bhppartner — Mon, 20 Sep 2010 13:09:17 +0000

Od 21 sierpnia 2010 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznejz 29 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. nr 141, poz. 950). Zostało ono wydane na podstawie art. 228 § 3 Kodeksu pracy.

Charakterystyka zmian

Poniżej przedstawiamy najważniejsze zmiany wprowadzone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. nr 217, poz. 1833 ze zm.).

Wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń (NDN) fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, zawarte w wykazie będącym załącznikiem nr 2 Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy do znowelizowanego rozporządzenia, określają NDN fizycznego czynnika szkodliwego dla zdrowia ustalone jako poziomy ekspozycji odpowiednio do właściwości poszczególnych czynników, których oddziaływanie na pracownika w okresie jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować ujemnych zmian w:

jego stanie zdrowia,
stanie zdrowia jego przyszłych pokoleń.

Natomiast w załączniku nr 1 Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń chemicznych i pyłowych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy w części A. Substancje chemiczne do znowelizowanego rozporządzenia zmieniono niektóre pozycje, a także dodano nowe pozycje.

Tabela 1. Zmienione oraz dodane pozycje w załączniku nr 1 Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń chemicznych i pyłowych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy części A. Substancje chemiczne do znowelizowanego rozporządzenia

Lp.	Nazwa i numer CAS (z ang. Chemical Abstracts Service Registry Number) substancji chemicznej, który jest oznaczeniem numerycznym substancji pozwalającym jednoznacznie zidentyfikować daną substancję chemiczną	NDS w mg/m³ w zależności od czasu narażenia w ciągu zmiany roboczej
Lp.		NDS	NDS chwilowe (NDSCh)	NDS pułapowe (NDSP)
Zmienione pozycje
72	2-Chlorobuta-1,3-dien [126-99-8]	2	6	-
134	2-(Dietyloamino)etanol [100-37-8]	13	26	-
146	N,N-dimetyloformamid [68-12-2]	15	30	-
154	Disiarczek węgla [75-15-0]	12,5	-	-
176	2-Etoksyetanol [110-80-5]	8	-	-
271	2-Metoksyetanol [109-86-4]	3	-	-
294	Miedź [7440-50-8] i jej związki nieorganiczne – w przeliczeniu na Cu	0,2	-	-
311	Nitroetan [79-24-3]	75	-	-
321	Octan 2-etoksyetylu [111-15-9]	11	-	-
326	Octan 2-metoksyetylu [110-49-6]	5	-	-
464	Izocyjanian metylu [624-83-9]	0,03	0,047	-
Dodane pozycje
505	But-2-yno-1,3-diol [110-65-6]	0,25	0,5	-
506	Chlorek tionylu [7719-09-7]	1,8	3,6	-
507	4-Toliloamina [106-49-0]	8	-	-
508	Uwodornione terfenyle [61788-32-7 begin_of_the_skype_highlightingend_of_the_skype_highlighting]	12,5	-	-
509	Związki tributylocyny (IV) [-]	0,02	-	-

Zwróć uwagę, że w załączniku nr 2 Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy do znowelizowanego rozporządzenia zmieniono całą część D. Promieniowanie optyczne.

Autor: Przemysław Ł. Siemiątkowski
prawnik specjalizujący się w zakresie
prawa pracy i bhp, doktorant w Instytucie
Pracy i Spraw Socjalnych w Warszawie

Atmosfera wybuchowa w miejscu pracy – nowa regulacja

bhppartner — Mon, 20 Sep 2010 13:07:27 +0000

Od 30 października 2010 r. zacznie obowiązywać nowe rozporządzenie Ministra Gospodarki z 8 lipca 2010 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, związanych z możliwością wystąpienia w miejscu pracy atmosfery wybuchowej (Dz.U. nr 138, poz. 931). Rozporządzenie określa minimalne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy w środowisku pracy, w którym z przyczyn wynikających z cech miejsca pracy, urządzeń lub używanych substancji i mieszanin może wystąpić atmosfera wybuchowa (§ 1 omawianego rozporządzenia). Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 29 maja 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (Dz.U. nr 107, poz. 1004 ze zm.).

Zasady określone w rozporządzeniu nie mają zastosowania do:

używania urządzeń spalających paliwa gazowe, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń spalających paliwa gazowe (Dz.U. z 2005 r. nr 263, poz. 2201),
używania środków transportu lądowego, morskiego, lotniczego oraz śródlądowego, do których stosuje się przepisy odpowiednich umów międzynarodowych oraz przepisy wdrażające umowy międzynarodowe (wyłączeniu nie podlegają jednak środki transportu przeznaczone do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem),
produkcji, używania, przechowywania i transportu materiałów wybuchowych lub nietrwałych substancji chemicznych,
zakładów górniczych oraz zakładów, do których mają zastosowanie przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego,
miejsc przeznaczonych bezpośrednio do opieki medycznej nad pacjentami

(§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

Przez atmosferę wybuchową rozumie się mieszaninę z powietrzem w warunkach atmosferycznych, substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł lub pyłów, w której po wystąpieniu zapłonu spalanie rozprzestrzenia się na całą niespaloną mieszaninę. Przestrzenie zagrożone wybuchem to z kolei przestrzenie, w których może wystąpić atmosfera wybuchowa w ilościach wymagających podjęcia specjalnych środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy (§ 2 pkt 2 i 5 rozporządzenia).

Obowiązki pracodawcy

Wśród podstawowych obowiązków nałożonych na pracodawcę, u którego w środowisku pracy może wystąpić atmosfera wybuchowa, jest konieczność stosowania odpowiednich do rodzaju prowadzonej działalności technicznych lub organizacyjnych środków ochronnych.

Celem stosowania tych środków jest:

zapobieganie tworzeniu się atmosfery wybuchowej,
zapobieganie wystąpieniu zapłonu atmosfery wybuchowej,
ograniczenie szkodliwego efektu wybuchu, w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób pracujących.

Zwróć uwagę, że wspomniane cele powinny być realizowane w podanej wyżej kolejności.

Powyższe środki ochronne pracodawca może łączyć lub uzupełniać środkami przeciwdziałającymi rozprzestrzenianiu się wybuchu.

Obowiązkiem pracodawcy jest również prowadzenie systematycznego przeglądu stosowanych środków ochronnych. Przeglądy są prowadzone w ustalonych przez pracodawcę terminach określonych w dokumencie zabezpieczenia przed wybuchem. Jeżeli nastąpi zmiana mająca wpływ na realizację celów, dla których stosowane są środki ochrony, podjęte przez pracodawcę środki powinny podlegać niezwłocznemu przeglądowi i weryfikacji (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

Pracodawca dokonuje również kompleksowej oceny ryzyka związanego z możliwością wystąpienia w miejscach pracy atmosfery wybuchowej. Ocena ryzyka obejmuje również miejsca pracy, które są albo mogą być połączone poprzez otwory z innymi miejscami, w jakich może wystąpić atmosfera wybuchowa. Przy przeprowadzeniu tej oceny należy uwzględnić:

prawdopodobieństwo i czas wystąpienia atmosfery wybuchowej,
prawdopodobieństwo wystąpienia oraz uaktywnienia się źródeł zapłonu, w tym wyładowań elektrostatycznych,
eksploatowane przez pracodawcę instalacje, używane substancje i mieszaniny, zachodzące procesy i ich wzajemne oddziaływania,
rozmiary przewidywanych skutków wybuchu

(§ 4 ust. 4 rozporządzenia).

W ramach oceny ryzyka należy, na podstawie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów lub specyfikacji technicznych, dokonać określenia ilości atmosfery wybuchowej. Na podstawie wyników oceny ryzyka pracodawca, w miejscach pracy, gdzie atmosfera wybuchowa może wystąpić w ilościach zagrażających zdrowiu i bezpieczeństwu osób pracujących, zapewnia bezpieczeństwo i właściwy nadzór tych osób, poprzez wprowadzenie adekwatnych do zagrożenia środków ochronnych (§ 4 ust. 5, 6, 7 rozporządzenia).

Pracodawca ma obowiązek podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że miejsca pracy, urządzenia oraz elementy łączące, dostępne osobom pracującym zostały zaprojektowane, wykonane, połączone i zainstalowane, a także utrzymywane i działają w sposób minimalizujący zagrożenie wybuchem. Środki te powinny zapobiegać wybuchowi, a w przypadku jego powstania utrzymywać go pod kontrolą i minimalizować jego rozprzestrzenianie się w miejscu pracy lub w urządzeniach, a także minimalizować jego skutki dla pracowników (§ 12 rozporządzenia).

Pracodawca ma obowiązek zapewnienia warunków ewakuacji, uwzględniających wymagania określone w dokumencie zabezpieczenia przed wybuchem, które w sytuacji pojawienia się zagrożenia wybuchem umożliwią osobom znajdującym się w przestrzeni zagrożonej wybuchem szybkie i bezpieczne jej opuszczenie. Jeśli zajdzie taka potrzeba, pracodawca powinien zapewnić, aby osoby pracujące zostały ostrzeżone za pomocą optycznych lub dźwiękowych sygnałów alarmowych, tak aby mogły opuścić przestrzeń zagrożoną przed zaistnieniem warunków powodujących wybuch (§ 12 i 13 rozporządzenia).

Dokument zabezpieczenia przed wybuchem

Na podstawie oceny ryzyka, przed udostępnieniem miejsca pracy, pracodawca powinien sporządzić dokument zabezpieczenia przed wybuchem. Dokument powinien zawierać w szczególności:

opis środków ochronnych, które zostaną podjęte w celu spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu oraz ograniczenia szkodliwych skutków wybuchu;
wykaz przestrzeni zagrożonych wybuchem wraz z ich klasyfikacją na strefy;
oświadczenia pracodawcy, że:
- miejsca pracy, urządzenia, a także urządzenia ostrzegawcze są zaprojektowane, używane i konserwowane w sposób zapewniający bezpieczne i właściwe ich funkcjonowanie,
- urządzenia spełniają wymagania przewidziane w przepisach dotyczących minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy, została dokonana ocena ryzyka związanego z możliwością wystąpienia atmosfery wybuchowej;
terminy dokonywania przeglądu stosowanych środków ochronnych;
określenie, dla wszystkich osób wykonujących pracę na rzecz różnych pracodawców w tym samym miejscu pracy:
- środków ochronnych,
- zasad koordynacji stosowania tych środków,
- celu koordynacji oraz metod i procedur jej wprowadzania.

Dokument zabezpieczenia przed wybuchem może być łączony z innymi podobnymi dokumentami lub sprawozdaniami o tym samym znaczeniu (§ 7rozporządzenia).

Przestrzeń zagrożona wybuchem

Przestrzeń zagrożoną wybuchem pracodawca klasyfikuje na podstawie prawdopodobieństwa i czasu wystąpienia atmosfery wybuchowej na następujące strefy:

strefa 0 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa, zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, występuje stale, często lub przez długie okresy,

strefa 1 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, może czasem wystąpić w trakcie normalnego działania,
strefa 2 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa, zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, nie występuje w trakcie normalnego działania, a w przypadku wystąpienia utrzymuje się przez krótki okres,
strefa 20 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu występuje stale, często lub przez długie okresy,
strefa 21 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu może czasem wystąpić w trakcie normalnego działania,
strefa 22 – przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu nie występuje w trakcie normalnego działania, a w przypadku wystąpienia utrzymuje się przez krótki okres

(§ 5 ust. 1 rozporządzenia).

Zwróć uwagę, że przy dzieleniu przestrzeni zagrożonych wybuchem pracodawca powinien uwzględniać warstwy, osady pyłu i nagromadzony pył jako źródła mogące potencjalnie wytwarzać atmosferę wybuchową (§ 5 ust. 2 rozporządzenia).

Pracodawca powinien umieścić przy miejscach wstępu do udostępnionych do pracy miejsc, w których istnieje atmosfera wybuchowa, stosowny znak ostrzegawczy (rys. 1), którego wzór określa załącznik do rozporządzenia (§ 5 ust. 4 rozporządzenia). Cechy charakterystyczne znaku to:

kształt trójkątny,
czarne litery EX na żółtym tle z czarnym obramowaniem,
żółte tło stanowiące co najmniej 50% powierzchni znaku.

Rys. 1. Znak ostrzegawczy informujący o możliwości wystąpienia atmosfer wybuchowych w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu

Zabezpieczenie miejsc pracy

Miejsca pracy, w których istnieje możliwość wystąpienia atmosfery wybuchowej, powinny spełniać minimalne wymagania określone w rozporządzeniu. Osoby pracujące w miejscach, w których istnieje możliwość wystąpienia atmosfery wybuchowej, powinny przejść odpowiednie szkolenie dotyczące ochrony przed wybuchem w ramach obowiązkowych szkoleń w dziedzinie bhp. Zgodnie z wymaganiami określonymi w dokumencie zabezpieczenia przed wybuchem stosuje się system zezwoleń na wykonywanie pracy w odniesieniu do wykonywania czynności niebezpiecznych oraz czynności, które wpływają na inną wykonywaną pracę, stwarzając zagrożenie. Zezwolenia na wykonywanie pracy wydawane powinny być przez osobę pracującą wyznaczoną przez pracodawcę, przed rozpoczęciem tej pracy (§ 6 i 9 rozporządzenia).

Gazy palne, mgły lub pary, które mogą spowodować zagrożenie wybuchem i zostały uwolnione lub wyeliminowane zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, powinny być odpowiednio kierowane lub usuwane w bezpieczne miejsca, a jeżeli jest to niewykonalne, bezpiecznie gromadzone lub zabezpieczane w inny sposób. W przypadku gdy atmosfera wybuchowa zawiera różne rodzaje palnych gazów, par, mgieł lub pyłów, stosuje się środki ochronne odpowiadające największemu potencjalnemu zagrożeniu. Zapobieganie zagrożeniu zapłonom musi uwzględniać również ładunki elektrostatyczne przenoszone lub wytwarzane przez osoby pracujące lub środowisko pracy. W miejscach, gdzie atmosfera wybuchowa może pojawiać się w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu, pracownicy powinni zostać wyposażeni w odpowiednie ubiory, które nie będą przyczyniały się do powstawania wyładowań elektrostatycznych mogących wywołać zapłon atmosfery wybuchowej (§ 10 rozporządzenia).

Gdy miejsce pracy, w którym może wystąpić atmosfera wybuchowa, ma być udostępnione osobom pracującym po raz pierwszy, należy zweryfikować jego ogólne bezpieczeństwo w zakresie zabezpieczenia przed wybuchem. Przed udostępnieniem sprawdza się, czy zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do zapewnienia takiego zabezpieczenia. Dla ważności przeprowadzonej weryfikacji wszystkie warunki niezbędne do zapewnienia ochrony przeciwwybuchowej zweryfikowanego miejsca muszą pozostać niezmienione. Weryfikacji dokonują wyznaczeni przez pracodawcę pracownicy, którzy legitymują się specjalistycznym doświadczeniem lub kwalifikacjami zawodowymi w zakresie zabezpieczenia przed wybuchem, potwierdzonymi odpowiednim szkoleniem lub uprawnieniami (§ 14 rozporządzenia).

Jeżeli wynik oceny zawodowej to uzasadnia, konieczne jest, aby:

urządzenia i systemy ochronne, których uszkodzenie zasilania może spowodować wystąpienie dodatkowych zagrożeń, miały zapewnioną możliwość bezpiecznego działania, niezależnie od pozostałych elementów instalacji;
włączone do procesów automatycznych urządzenia i systemy ochronne, wykazujące odchylenia od normalnych warunków działania, miały możliwość ich ręcznego odłączenia przez uprawnione osoby, z zastrzeżeniem, że nie będzie to negatywnie wpływać na warunki bezpieczeństwa;
w przypadku uruchamiania systemu wyłączenia awaryjnego zakumulowane energie zostały możliwie szybko i bezpiecznie rozproszone lub odizolowane w taki sposób, aby przestały stanowić źródła zagrożenia

(§ 15 rozporządzenia).

Urządzenia i systemy ochronne dla wszystkich przestrzeni, w których istnieje możliwość wystąpienia atmosfery wybuchowej, są wybierane przez pracodawcę spośród kategorii oznaczonych jako „kategoria 1”, „kategoria 2” lub „kategoria 3”, określonych w przepisach dotyczących zasadniczych wymagań dla systemów i urządzeń przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem – chyba że dokument zabezpieczenia przed wybuchem stanowi inaczej. W zależności od rodzajów palnych gazów, par, mgieł lub pyłów, stosuje się następujące kategorie urządzeń:

w strefie 0 lub 20 – urządzenia kategorii 1,
w strefie 1 lub 21 – urządzenia kategorii 1 lub 2,
w strefie 2 lub 22 – urządzenia kategorii 1, 2 lub 3

(§ 16 rozporządzenia).

Autor: Tomasz Zwolak
prawnik, specjalista
z zakresu prawa pracy

Palarnia w zakładzie pracy

bhppartner — Mon, 20 Sep 2010 13:06:37 +0000

Dnia 14 maja została ogłoszona ustawa z 8 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. nr 81, poz. 529).

Ze względu na charakter zmian ustawa wchodzi w życie 15 listopada 2010 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6 (ostrzeżenia na opakowaniach wyrobów tytoniowych przeznaczonych do palenia, innych niż papierosy odnośnie ich szkodliwości), który wchodzi w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia, czyli 15 maja 2012 r.

Co wprowadza ustawa?

Celem nowelizacji ustawy jest:

rozszerzenie obszarów objętych zakazem palenia tytoniu na większość miejsc publicznych,
ujednolicenie sankcji za ich nieprzestrzeganie, a także
zakaz reklamy wyrobów tytoniowych.

Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych:

na terenie zakładów opieki zdrowotnej i w pomieszczeniach innych obiektów, w których są udzielane świadczenia zdrowotne,
na terenie jednostek organizacyjnych systemu oświaty, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, oraz jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, o których mowa w przepisach o pomocy społecznej,
na terenie uczelni,
w pomieszczeniach zakładów pracy innych niż wymienione w pkt 1 i 2,
w pomieszczeniach obiektów kultury i wypoczynku do użytku publicznego,
w lokalach gastronomiczno-rozrywkowych,
w środkach pasażerskiego transportu publicznego oraz w obiektach służących obsłudze podróżnych,
na przystankach komunikacji publicznej,
w pomieszczeniach obiektów sportowych,
w ogólnodostępnych miejscach przeznaczonych do zabaw dzieci,
w innych pomieszczeniach dostępnych do użytku publicznego.

Przesłaniem nowej ustawy jest zwiększenie ochrony osób niepalących przed narażeniem na bierne palenie.

Palenie na terenie zakładu pracy na podstawie dotychczasowych przepisów

W świetle nowych przepisów na szczególną uwagę zasługuje problem dopuszczalności palenia wyrobów tytoniowych na terenie zakładów pracy. Jak dotąd kwestia ta budzi najwięcej wątpliwości.

Rozważenia wymaga bowiem fakt, czy po wejściu w życie ustawy pracodawca nadal będzie miał obowiązek organizowania na terenie zakładu pracy palarni, czy też zmiana przepisu zwalnia go z tej powinności.

Na podstawie obowiązujących przepisów, a szczególnie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. z 1996 r. nr 10, poz. 55 ze zm.), zabrania się palenia wyrobów tytoniowych w zakładach pracy poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio do tego przystosowanymi.

Przepisy ustawy nie przewidują możliwości wprowadzenia przez pracodawcę bezwzględnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Zakaz ten obowiązuje tylko poza wyodrębnionymi miejscami, co oznacza, że dopuszczalne jest palenie tytoniu w wyodrębnionych i przystosowanych pomieszczeniach.

Zatem wydaje się, że ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu, do której należy m.in. ochrona prawa niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego, jest możliwa do zrealizowania wyłącznie poprzez wydzielenie na terenie zakładu pracy pomieszczeń dostosowanych do palenia tytoniu – palarni.

Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.; dalej: ropbhp) palarnie zaliczane są do pomieszczeń higienicznosanitarnych. Obowiązek zapewnienia pracownikom odpowiednich pomieszczeń higienicznosanitarnych zaś wynika wprost z art. 233 Kodeksu pracy.

Rozwinięciem tego obowiązku jest przepis § 111 ust. 1 ropbhp, zgodnie z którym pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w których ta praca jest wykonywana. Szczegółowe wymagania dla tych pomieszczeń zostały określone w załączniku nr 3 ropbhp.

Należy zatem przyjąć, że na pracodawcy spoczywa obowiązek zapewnienia pracownikom określonych pomieszczeń higienicznosanitarnych, w tym także wyodrębnienia i przystosowania pomieszczeń przeznaczonych do palenia tytoniu.

Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny. Zapewnienie pracownikom określonych pomieszczeń higienicznosanitarnych, w tym także palarni, jest bezwzględną powinnością pracodawcy. Nie zależy natomiast od jego uznania, w tym jego przekonań w kwestii palenia tytoniu, czy też sytuacji ekonomiczno-finansowej. W konsekwencji na pracodawcy spoczywa powinność wyodrębnienia i przystosowania pomieszczeń przeznaczonych do palenia tytoniu oraz oznaczenia miejsc, w których zakaz palenia obowiązuje, a ponadto miejsc, w których wolno palić (wyrok z 29 kwietnia 2009 r., I OSK 773/2008).

Nowe przepisy ustawy

Ustawa wprowadza definicję pojęcia palarnia. Wyodrębnione konstrukcyjnie od innych pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych pomieszczenie, odpowiednio oznaczone, służące wyłącznie do palenia wyrobów tytoniowych zaopatrzone w wywiewną wentylację mechaniczną lub system filtracyjny w taki sposób, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń (art. 1 pkt 1 lit. d ustawy z 8 kwietnia 2010 r.).

Zmiana przepisów wprowadza zakaz palenia wyrobów tytoniowych w obiektach oraz miejscach publicznych, w tym w pomieszczeniach zakładów pracy. Jednocześnie zgodnie z nowym brzmieniem art. 5a ust.3 pkt 5 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. z 1996 r. nr 10, poz. 55 ze zm.) właściciel lub zarządzający będzie mógł wyznaczyć palarnię w pomieszczeniach zakładów pracy.

Uwaga!

Różnica między nowelizacją a obecnym stanem prawnym polega na tym, że wyznaczenie palarni jest prawem, a nie obowiązkiem właściciela lub użytkownika obiektu, który nie ma już obowiązku zabezpieczać miejsc, w których palenie jest dozwolone.

Na właścicielu lub zarządzającym obiektem, w którym obowiązuje zakaz palenia wyrobów tytoniowych, spoczywa obowiązek umieszczenia w widocznych miejscach odpowiedniego oznaczenia słownego i graficznego informującego o zakazie palenia wyrobów tytoniowych na danym terenie.

Całkowity zakaz palenia – wątpliwości

Należy rozważyć wprowadzenie na terenie zakładu pracy całkowitego zakazu palenia, a co za tym idzie – rezygnację z wydzielenia pomieszczenia przeznaczonego do palenia. Nie sposób bowiem nie zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 27 czerwca 2002 r., w którym stwierdzono, że każdorazowe „wyłamanie się” grupy pracowników z regulaminowego zakazu palenia tytoniu na terenie skarżącego zakładu pracy wprost godzi w uprawnienia rzeszy niepalących pracowników narażonych na sąsiedztwo palących. Brak wyodrębnienia oddzielnego pomieszczenia palarni potencjalnie naraża niepalących na wdychanie dymu tytoniowego, a zakaz palenia tytoniu wprowadzony w zakładzie pracy, zważywszy na możliwość jego obchodzenia, nie likwiduje tego zagrożenia (SA/Bk 230/2002).

Należy pamiętać, że jeżeli właściciel lub zarządzający obiektem zdecyduje się jednak na swoim terenie wydzielić pomieszczenie do palenia tytoniu, to musi ono spełniać wymogi określone w ropbhp, tj.:

palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach (palarniach) wyposażonych w dostateczną ilość popielniczek,
palarnie powinny być usytuowanie w sposób nienarażający osób niepalących na wdychanie dymu tytoniowego,
w palarni powinno przypadać co najmniej 0,1 m² powierzchni podłogi na każdego pracownika najliczniejszej zmiany korzystającego z tego pomieszczenia, z tym jednak, że powierzchnia poszczególnych pomieszczeń przeznaczonych na palarnie nie powinna być mniejsza niż 4 m²,
w palarni należy zapewnić przynajmniej dziesięciokrotną wymianę powietrza w ciągu godziny.

Autor: Izabela Waga
specjalista z zakresu
technicznego bezpieczeństwa pracy

Monitory ekranowe a telewizja przemysłowa

bhppartner — Mon, 20 Sep 2010 13:05:40 +0000

Czy monitor ochroniarza , możemy zakwalifikować jako monitor ekranowy (jeśli chodzi o telewizję przemysłową)?

Monitor obserwowany przez ochroniarza wyświetla informacje graficzne, a więc można go zakwalifikować jako monitor ek

Uwaga!
Gdy monitor ochroniarza wyposażony jest w mały ekran, wtedy nie można zakwalifikować go do monitorów ekranowych. Przepisy nie precyzują pojęcia „mały ekran” i nie określają jego wymiarów.

Jak kwalifikować stanowisko pracy ochroniarza?
Stanowisko pracy z monitorem ekranowym obejmuje wyposażenie:

podstawowe (monitor ekranowy, klawiatura lub inne urządzenia wejściowe, jednostka centralna bądź stacja dyskietek),
dodatkowe (drukarka, skaner, mysz, trackball),
pomocnicze (stół, krzesło, uchwyt na dokument, podnóżek).

Pamiętaj!
Stanowisko pracy z monitorem ekranowym musi spełniać minimalne wymagania bhp i ergonomii.

Pracujący z użyciem monitora ekranowego
Pracującym z użyciem monitora ekranowego jest każda osoba zatrudniona przez pracodawcę (także praktykant i stażysta), użytkująca w czasie pracy monitor ekranowy przez co najmniej połowę dobowego wymiaru czasu pracy.

Uwaga!
Pracodawca ma prawo zakwalifikować stanowisko pracy ochroniarza obserwującego ciągle monitor jako stanowisko pracy wyposażone w monitor ekranowy.

Podstawa prawna
§ 2 pkt 1, 2 i 4 oraz § 3 pkt 5 i § 4 oraz załącznik Minimalne wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, jakie powinny spełniać stanowiska pracy wyposażone w monitory ekranowe do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz.U. nr 148, poz. 973).

Szkolenia w zakresie BHP

bhppartner — Wed, 28 Jul 2010 09:02:33 +0000

Obowiązek poddawania pracowników szkoleniom w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy wynika bezpośrednio z dyspozycji normy art. 211 pkt. 1 ustawy z 26.06.1974r. Kodeks Pracy.

Zgodnie z art. 237 ³ Kodeksu Pracy zapewnienie szkoleń bezpieczeństwa i higieny pracy jest jednym z obowiązków pracodawców.

Nie wolno dopuścić pracownika do pracy bez odbycia przez niego szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy!

Szczegółowe zasady prowadzenia szkoleń, ich zakres podmiotowy oraz przedmiotowy zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27.07.2004r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. nr 180, poz.1860 z późn.zm.)

Szkolenia bhp są prowadzone jako:

1. SZKOLENIE WSTĘPNE
2. SZKOLENIE OKRESOWE

1. Szkolenie wstępne
jest przeprowadzone w formie:

instruktażu ogólnego oraz
instruktażu stanowiskowego

Instruktaż ogólny odbywają przed dopuszczeniem do pracy:

-Nowo zatrudnieni pracownicy
-Studenci, odbywający praktykę studencką
-Uczniowie szkół zawodowych zatrudnieni w celu praktycznej nauki zawodu

Instruktaż ogólny ma na celu zapoznanie uczestników szkolenia z podstawowymi przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy zawartymi w kodeksie pracy, w układach zbiorowych pracy lub w regulaminach pracy, z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującymi w danym zakładzie pracy, a także z zasadami udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku.

Szczegółowy program instruktażu ogólnego został określony w ww. rozporządzeniu:

1.Istota bezpieczeństwa i higieny pracy.
2.Zakres obowiązków i uprawnień pracodawcy, pracowników oraz poszczególnych komórek organizacyjnych zakładu pracy i organizacji społecznych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.
3.Odpowiedzialność za naruszenie przepisów lub zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
4.Zasady poruszania się na terenie zakładu pracy
5.Zagrożenia wypadkowe i zagrożenia dla zdrowia występujące w zakładzie i podstawowe środki zapobiegawcze.
6.Podstawowe zasady bezpieczeństwa i higieny pracy związane z obsΠuga urządzeń technicznych oraz transportem wewnątrzzakładowym.
7.Zasady przydziału odzieży roboczej i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej, w tym w odniesieniu do stanowiska pracy instruowanego.
8.Porządek i czystość w miejscu pracy – ich wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo pracownika
9.Profilaktyczna opieka lekarska – zasady jej sprawowania w odniesieniu do stanowiska instruowanego
10.Podstawowe zasady ochrony przeciwpożarowej oraz postępowania w razie pożaru.

Instruktaż ogólny przeprowadza:

-Pracownik służby bezpieczeństwa i higieny pracy;
-Osoba wykonująca u pracodawcy zadania tej służby;
-Pracodawca, który sam wykonuje takie zadania;
-Pracownik wyznaczony przez pracodawcę posiadający stosowny zasób wiedzy i umiejętności zapewniający właściwą realizację programu instruktażu, posiadający aktualne zaświadczenie o ukończeniu wymaganego szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Czas trwania instruktażu to około 2 godziny.

Instruktaż stanowiskowy odbywają przed dopuszczeniem do wykonywania pracy na określonym stanowisku:

-Pracownicy zatrudniani na stanowiskach robotniczych oraz innych, na których występuje narażenie na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych lub niebezpiecznych;
-Pracownicy przenoszeni na ww. stanowisko;
-Uczniowie odbywający praktyczną naukę zawodu oraz studenci odbywający praktykę studencką;

Ponadto:

-pracownicy wykonujący pracę na kilku stanowiskach pracy powinni odbyć instruktaż stanowiskowy na każdym ze stanowisk

- w przypadku zmian warunków techniczno-organizacyjnych, w szczególności zmian procesu technologicznego, zmian organizacji stanowisk pracy, wprowadzenia do stosowania substancji o działaniu szkodliwym dla zdrowia albo niebezpiecznym oraz nowych lub zmienianych narzędzi, maszyn i innych urządzeń.

Instruktaż stanowiskowy powinien zapewnić uczestnikom szkolenia zapoznanie się z czynnikami środowiska występującymi na ich stanowiskach pracy i ryzykiem zawodowym związanym z wykonywaną pracą, sposobami ochrony przed zagrożeniami, jakie mogą powodować te czynniki, oraz metodami bezpiecznego wykonywania pracy.

Instruktaż stanowiskowy przeprowadza osoba wyznaczona przez pracodawcę osoba kierująca pracownikami lub pracodawca, jeżeli osoby te posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz są przeszkolone w zakresie metod prowadzenia instruktażu stanowiskowego.

Czas trwania instruktażu stanowiskowego jest uzależniony od rodzaju stanowiska, na którym jest przeprowadzany.
Szkolenie powinno być prowadzone w formie instruktażu – na stanowisku, na którym będzie zatrudniony
Instruowany pracownik, na podstawie szczegółowego programu opracowanego przez organizatora szkolenia.

Szkolenie powinno uwzględniać następujące etapy:

A) rozmowa wstępna instruktora z instruowanym pracownikiem,
B) pokaz i objaśnienie przez instruktora całego procesu pracy, który ma być realizowany przez pracownika,
C) próbne wykonywanie procesu pracy przez pracownika przy korygowaniu przez instruktora sposobów
Wykonywania pracy,
D) samodzielna praca instruowanego pracownika pod nadzorem instruktora,
E) sprawdzenie i ocena przez instruktora sposobu wykonywania pracy przez pracownika.

Jeżeli pracownik wykonuje prace na różnych stanowiskach, szkolenie powinno uwzględnia wszystkie rodzaje prac, które będą należały do zakresu obowiązków pracownika.

Sposób realizacji szkolenia i czas trwania poszczególnych jego części powinny być dostosowane do przygotowania zawodowego i dotychczasowego stażu pracy pracownika oraz zagrożeń występujących przy przewidzianej do wykonywania przez
Niego pracy.

Ramowy program instruktażu stanowiskowego zawiera rozporządzenie w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Pracownicy potwierdzają odbycie instruktażu ogólnego oraz instruktażu stanowiskowego na karcie szkolenia wstępnego, której wzór stanowi załącznik do ww. rozporządzenia.

Karta szkolenia wstępnego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28.05.1996r. (Dz.U. nr 62, poz. 286 z późn. zm. )w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy, powinna być przechowywana w aktach osobowych pracownika w cz. B.

Szkolenie okresowe:

Ma na celu aktualizację i ugruntowanie wiedzy i umiejętności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zaznajomienie uczestników szkolenia z nowymi rozwiązaniami techniczno-organizacyjnymi w tym zakresie.

Szkolenie okresowe odbywają:

1.Osoby będące pracodawcami oraz inne osoby kierujące pracownikami, w szczególności kierownicy, mistrzowie, brygadziści;
2.Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach robotniczych;
3.Pracownicy inżynieryjno-techniczni, w tym projektanci, konstruktorzy maszyn i innych urządzeń technicznych, technolodzy i organizatorzy produkcji;
4.Pracownicy służby bezpieczeństwa i higieny pracy i inne osoby wykonujące zadania tej służby;
5.Pracownicy administracyjno-biurowi i inni niewymienieni w, pkt.1-4, których charakter pracy wiąże się z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe lub niebezpieczne albo z odpowiedzialnością w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy;

Szkolenie może być organizowane i prowadzone przez pracodawcę lub, na ich zlecenie, przez jednostki organizacyjne prowadzące działalność szkoleniową w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Pierwsze szkolenie okresowe powinno się odbyć:

a)Dla osób będących pracodawcami oraz osób kierujących pracownikami, w szczególności kierowników, mistrzów, brygadzistów w terminie do 6 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach;
b)Dla pozostałych osób- do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach;

Częstotliwość i czas trwania szkolenia okresowego ustala pracodawca, po konsultacji z pracownikami, dla poszczególnych grup zawodowych.

1.Minimalne czasookresy oraz czasy trwania szkoleń okresowych dla poszczególnych grup zawodowych zostały określone w rozporządzeniu w następujący sposób:1.Osoby będące pracodawcami oraz inne osoby kierujące pracownikami, w szczególności kierownicy, mistrzowie, brygadziści- pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 6 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach; kolejne nie rzadziej niż raz na 5 lat.
2.Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach robotniczych- pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach, kolejne nie rzadziej niż raz na 3 lata, a na stanowiskach robotniczych, na których występują szczególnie duże zagrożenia dla bezpieczeństwa lub zdrowia pracowników, nie rzadziej niż raz w roku.
3.Pracownicy inżynieryjno-techniczni, w tym projektanci, konstruktorzy maszyn i innych urządzeń technicznych, technolodzy i organizatorzy produkcji- pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach, kolejne nie rzadziej niż raz na 5 lat.
4.Pracownicy służby bezpieczeństwa i higieny pracy i inne osoby wykonujące zadania tej służby– pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach, kolejne nie rzadziej niż raz na 5 lat.
5.Pracownicy administracyjno-biurowi– pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach, kolejne nie rzadziej niż raz na 6 lat.
6.Inni nie wymienieni w pkt.1-4, których charakter pracy wiąże się z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe lub niebezpieczne albo z odpowiedzialnością w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy – pierwsze szkolenie okresowe w terminie do 12 m-cy od rozpoczęcia pracy na tych stanowiskach, kolejne nie rzadziej niż raz na 5 lat.

Przykładowe programy szkoleń, jak również czas trwania każdego szkolenia stanowią załączniki do rozporządzenia.

Szkolenie okresowe kończy się egzaminem, a potwierdzeniem odbycia szkolenia jest zaświadczenie o ukończenia szkolenia okresowego wg. wzoru wynikającego z Rozporządzenia Ministra Pracy I Polityki Społecznej z dnia 9 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Szkolenia bhp

bhppartner — Wed, 28 Jul 2010 08:56:18 +0000

Promocja na szkolenia bhp dla większych grup.
Koszt 80 złotych. Kontakt: 509-509-352.
e-mail: biuro@bhp-partner.pl.
Zapraszamy

Zmiana przepisów BHP w szkołach

bhppartner — Tue, 27 Jul 2010 13:59:07 +0000

1 września 2009 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 25 sierpnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. nr 139, poz. 1130). Zostało ono wydane na podstawie art. 95a ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.).

Charakterystyka zmian
Zmiany wprowadzone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. nr 6, poz. 69 z późn. zm.) polegają na określeniu, że:

* dyrektor, co najmniej raz w roku, musi dokonać kontroli zapewniania bezpiecznych i higienicznych warunków korzystania z obiektów należących do szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych oraz higienicznych warunków nauki, a także określić kierunki ich poprawy (zmieniony § 3 ust. 1 znowelizowanego rozporządzenia),
* plan zajęć dydaktyczno-wychowawczych powinien uwzględniać potrzebę równomiernego obciążenia zajęciami w poszczególnych dniach tygodnia (zmieniony § 4 znowelizowanego rozporządzenia),
* w pomieszczeniach szkoły lub placówki należy zapewnić uczniom możliwość pozostawienia części podręczników i przyborów szkolnych (dodany § 4a znowelizowanego rozporządzenia).

Uwaga!
Obowiązek polegający na zapewnieniu w pomieszczeniach szkoły lub placówki możliwości pozostawienia części podręczników i przyborów szkolnych stosuje się do uczniów klas, w których realizuje się podstawę programową kształcenia ogólnego określoną w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U. z 2009 r. nr 4, poz. 17).

Co oznacza skrót BHP ?

bhppartner — Tue, 27 Jul 2010 07:05:48 +0000

Popularnie używany skrót BHP znaczy to samo co: Bezpieczeństwo i Higiena Pracy. Nazwa często stosowane (ze względu na mały rozmiar) określa ona zarówno zbiór zasad i przepisów bhp dotyczących bezpiecznego i higienicznego wykonywania pracy, jak również osobna dziedzina wiedzy zajmująca się kształtowaniem właściwych warunków pracy.
W zakresie BHP znajdują się zagadnienia z zakresu ergonomii, medycyny pracy, ekonomiki pracy, psychologii pracy, technicznego bezpieczeństwa i in.

Na straży przestrzegania BHP w polskich zakładach pracy stoi Państwowa Inspekcja Pracy (PIP) Warszawa. Podczas kontroli sprawdza wszelką dokumentację bhp w firmie oraz czy są przeprowadzana szkolenia bhp pracowników.
Podstawowe wymagania prawne dotyczące BHP zawiera Dział X Kodeksu pracy – oraz wiele rozporządzeń a w tym najważniejsze Rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 1997 r. Nr 129, poz. 844 z późniejszymi zmianami oraz Polskie Normy.

Coraz częściej BHP w organizacjach staje się przedmiotem zarządzania podobnie jak zarządzanie jakością wg ISO 9001 czy zarządzania środowiskowego wg ISO 14001.
Stopniowo zmienia się także nazewnictwo – coraz częściej wysoki poziom dbałości organizacji o BHP nazywany jest kulturą bezpieczeństwa.
Dla potrzeb krajowych PKN wydał normę PN-N-18001:2004 Systemy Zarządzania Bezpieczeństwem i Higieną Pracy.

Stosowane typy szkoleń

bhppartner — Tue, 27 Jul 2010 06:34:24 +0000

Wyróżniamy dwa podstawowe typy szkoleń: szkolenia zamknięte i otwarte.

Szkolenia zamknięte wcale nie oznaczają, że sala jest zamknięta na klucz tylko, że są projektowane na potrzeby konkretnej firmy oraz przeznaczone tylko i wyłącznie dla jej pracowników. Czyli zamknięte dla osób spoza firmy czy instytucji która organizuje szkolenie, stąd nazwa zamknięte. Możemy wyróżnić trzy rodzaje takich szkoleń:

1. Pierwsze to szkolenie przygotowywane przez firmę w ramach jej własnych możliwości. Na przykład duża firma ma specjalny dział zajmujący się rozpoznawaniem potrzeb firmy, czy pracowników i wpada na pomysł jak tu zrobić, aby było lepiej (oczywiście zazwyczaj dla interesu firmy).

2. Drugim typem szkoleń zamkniętych są szkolenia przygotowywane przez firmę zamawiającą, a realizowane przez trenerów zewnętrznych. Czyli firma sama rozpoznaje swoje potrzeby, a np. z braku ludzi kompetentnych prosi trenerów z zewnątrz o przeprowadzenie szkolenia.

3. Ostatnim, trzecim rodzajem jest szkolenie przygotowywane i realizowane przez firmę szkoleniową. Czyli firma zewnętrzna analizuję potrzeby firmy, proponuje, a następnie przeprowadza szkolenie.

Szkolenia otwarte zasadniczą różnicą między nimi, a szkoleniami zamkniętymi jest dobrowolność. Udział w szkoleniach otwartych jest dobrowolny i zazwyczaj decyzja dotycząca wzięcia udziału w szkoleniach należy do samego zainteresowanego, co związane jest z pokryciem kosztów. Zdarza się też, że konkretna firma wysyła swojego pracownika na takie szkolenie, wówczas pokrywa część albo całość wydatków z tym związanych. W przypadku szkolenia otwartego nie przeprowadza się analizy potrzeb szkoleniowych (bo nie robi się ich dla konkretnej firmy) osoby zainteresowane mogą się zgłaszać i jeśli spełniają określone wymagania (chyba, że ich nie ma) mogą wziąć w nim udział.

Czym jest szkolenie ?

bhppartner — Mon, 26 Jul 2010 13:59:55 +0000

Szkolenie to jedna z najważniejszych metod podnoszenia kwalifikacji pracowników, które prowadzi do sprawnej realizacji celów firmy . Szkolenia pozwalają na na poznanie nowego obszaru wiedzy i umiejętności oraz uczy ich praktycznego wykorzystania w miejscu pracy.

Szkolenie dzieli się na część teoretyczną i praktyczną. W części teoretycznej uczestnicy zdobywają wiedzę dotyczącą tematu szkolenia np. technik sprzedaży, natomiast w części praktycznej uczą się jej zastosowania w specjalnie przygotowanych zadaniach symulujących sytuacje zawodowe występujące w rzeczywistości. Sesje treningowe przygotowywane są przez grupę specjalistów w formie różnego rodzaju gier, analizy przypadków, dyskusji grupowych, quizów, prezentacji, zadań oraz wykładów. Zajęcia stanowią cykl kilku spotkań prowadzonych w małych zespołach. Jedno spotkanie może trwać kilka godzin i może się odbywać w każdym dniu tygodnia.